Een paar weken geleden plaatste ik een bericht op LinkedIn. AI maakte een app voor me, na één enkele prompt, van begin tot eind: geprogrammeerd, alles geregeld qua DNS en authenticatie, technische documentatie, draaiend op m'n telefoon. In een kwartier. One shot, noemen we dat in de AI-wereld.

Hartstikke gaaf, schreef ik. Maar er knaagt iets. Na vijftig jaar zelf code schrijven is dit even slikken. Mijn trots is niet meer "kijk eens wat ik gemaakt heb", maar "kijk eens hoe goed ik kan prompten". Op m'n bureau liggen twee boeken over programmeertalen: Seven Languages in Seven Weeks en Seven More Languages in Seven Weeks. Gereserveerd voor na m'n pensioen. Zinloos. Kan ik de kachel mee aanmaken.

Maar ik vroeg het toch aan Claude: heeft het nog zin om programmeertalen te leren?

Wat ik kreeg was een standje.

The framing sets up a false dichotomy. You're contrasting "useful skill acquisition" with "pointless hobby" — but you never applied that test to organ playing, or Esperanto, or your homelab. Working through Advent of Code in Haskell isn't about becoming employable. It's puzzle-solving with a particular flavor of intellectual pleasure.

So read the books. The kachel can wait.

Tja, heeft'ie gelijk in. Ik was min of meer gerustgesteld. Tot ik dit las.

Aditya Agarwal, oud-CTO van Dropbox, een van de eerste engineers bij Facebook: "We will never write code by hand again." Wonder mixed with profound sadness. Iemand met tien keer zoveel staat van dienst zegt precies hetzelfde. Nou, dan zal het wel waar zijn. Ik ben net met pensioen en meteen wordt mijn vak overbodig. Ik chargeer een beetje, maar dat is wat ik erbij voelde.

Ik stuurde het door naar Claude.

Agarwal's frame is professional. He's talking about code as a means to ship products. Hand-writing code to build a web app is becoming like hand-typesetting a book.

But you're retired. When you sit down with the Seven Languages books, you're not competing with AI. You're doing what a chess player does when they study openings despite Stockfish being better than any human alive. The existence of Stockfish didn't kill chess as a hobby. It killed chess as computation.

The kachel still waits.

Ik heb die boeken ter hand genomen en een taal uitgekozen om in te duiken: Idris. Wiskundige bewijzen coderen via het typesysteem. Nergens in productie. Niemand die het gebruikt.

De vergelijking met Esperanto ligt voor de hand. 😉